Van 1 tot 9 februari trokken 7 jongeren van Jeugd&Vrede naar New York voor een vredesproject. Jeugd&Vrede wil een website lanceren waarop mensen van over de hele wereld foto’s kunnen uploaden waarop jongeren hun visie over vrede symboliseren of wat vrede voor hen betekent. Ze wil dit doen in het kader van vredeseducatie en jongeren een internationaal forum bieden door middel van de universele taal van beelden. Op deze manier kunnen jongeren bewust worden gemaakt van de problemen van jongeren aan de andere kant van de wereld.                                                                          

Zo’n project wereldwijd bekend maken is geen evidente opdracht. Vijf jongeren die werden geselecteerd en twee begeleiders zetten zich hiervoor in en trokken van 1 tot 9 februari naar New York om netwerken en advies te vragen aan verschillende organisaties die ervaring hebben met dergelijke projecten. VER-kijker reporter Maarten Mortier was één van hen en zette de avonturen van het gezelschap in the Big Apple op een rijtje.

Monsterfrieten                                                                                                                                       Maandag 1 februari, 8u, Luchthaven van Zaventem.                                                            

Ongeduldig schuifelend met de voeten wachtten we tot we konden in-checken voor onze vlucht van 10u40 richting USA. Studio Brussel zou ons opbellen om te peilen naar onze plannen maar Tomas liet ons in de steek en het telefoontje bleef uit. We lieten het echter niet aan ons hart komen en zaten enkele uren later op het vliegtuig richting Chicago. Na een vlucht van dik zeven uur werden we vier keer gefouilleerd, twee keer door de metaaldetector geleid, apart ondervraagd en onderworpen aan een oogscan en vingerafdrukken alvorens we onze  aansluiting naar New York konden nemen. We genoten vanuit het vliegtuig van het besneeuwde landschap van het Midwesten en toen we in de vroege avond plots miljoenen lichtjes aan de horizon zagen verschijnen wisten we het: that’s New York! Na een avontuurlijke tocht met de metro en het naar binnen spelen van een gigantische burger met reusachtige frieten, belandden we doodmoe in bed in ons hotel op 94th Street, net naast Central Park. (23 u plaatselijke tijd, dinsdag 5u Belgische tijd)

De eerste afspraak op dinsdagmorgen was onmiddellijk een zeer belangrijke. We ontmoetten Anke Green en het UN Youth team en werden zeer warm ontvangen. Ook David Adams en Marcos Estrada, die de opvolging van het Internationaal Decennium voor een Cultuur van Vrede voor Kinderen in kaart brengen voor UNESCO waren bij de meeting aanwezig en waren zeer enthousiast over onze ideeën. The UN Youth Team bood ons hun contacten aan en zullen ons zoveel mogelijk helpen om ons project te promoten. Ze raadden ons ook aan contact te zoeken met gelijkgestemde organisaties. Zo bestaat shootnations.org, een VN-gesteunde organisatie die jaarlijks een fotowedstrijd organiseert voor kinderen rond vredesgerelateerde onderwerpen.

In de namiddag kregen we een rondleiding in het VN-gebouw door twee Belgische leden van de Belgische Missie voor de Verenigde Naties. We kregen imposante zalen te zien waar je met een gewone gids geen toelating voor krijgt en bewonderden de vele geschenken die de VN in de loop der jaren van haar leden cadeau heeft gekregen. Het hoogtepunt van de rondleiding was toen we in de zaal van de Veiligheidsraad kwamen en we op de stoel van de Amerikaanse president Obama mochten zitten. Eventjes voelden we ons de machtigste man op aarde.

Bij de UNAOC worden wereldwijd netwerken met jeugdorganisaties gemaakt. Om al deze contacten te bundelen wordt binnenkort een website in het leven geroepen waar alle informatie en initiatieven over en door jeugdorganisaties wordt verzameld en ideeën kunnen worden uitgewisseld. Ook hier waren ze enthousiast over ons idee. Ze  verwezen ook naar The Alliance of Youth Movement, een organisatie die jeugdverenigingen helpt om zichzelf zichtbaar te maken, een zeer nuttige tip in ons geval. Hier kwam ook het idee naar boven om de foto’s per opbod te gaan verkopen, en dit geld dan te gebruiken om allerlei projecten te ondersteunen. Eens het project gestart is, is het dus zeker aangeraden om contact op te nemen met bovenstaande organisaties, zodat zij en ook de rest van de wereld op de hoogte worden gebracht van ons project!

Donderdag werden we verwelkomd door een stralend zonnetje, maar nog steeds was het bijtend koud. We begonnen onze dag in de New York Times Building, waar het Vlaams Huis gevestigd is. Daar ontmoetten we de directeur van Flanders House, Kris Dierckx. Vanuit onze vergaderkamer hadden we een geweldig uitzicht op New York. Door het mooie weer konden we tot 200 km ver kijken! De directeur vertelde ons over de rol van Flanders House in New York en in de rest van de wereld.

De volgende dagen hadden we geen afspraken meer maar hingen we de toerist uit. Zo konden we ons drukke schema van de vorige dagen wat verwerken en alle informatie op een rijtje zetten om te beslissen welke richting we met ons project wilden uitgaan. We bezochten o.a. het Museum Of Modern Art, het Guggenheim Museum, Central Park. Een van de hoogtepunten kwam op zondagmiddag toen we een zwarte gospelmis bijwoonden in een kleine kerk in Harlem, The Bronx. Daar zaten we, zeven Belgen als enige blanken binnen een zwarte gemeenschap. Het moet er ietwat grappig hebben uitgezien maar toen we daar hand in hand rond het altaar stonden te zingen, voelden we dat we deel uitmaakten van iets heel speciaals. We werden omhelsd en gezoend en overstelpt met God bless you’s. De volgende dag was het al weer tijd om het vliegtuig op te gaan richting Belgenland maar onze ervaringen in New York zullen we zeker nooit vergeten!