Het is woensdagmiddag en ik heb een afspraak met dokter Alexandra Boie, assistente kinderpsychiatrie. Wanneer ik me aanmeld bij het secretariaat, kijk ik even rond: knuffelberen, een speelgoedautootje en een stel houten blokken zorgen voor een positieve vibe. Het traditionele, monotone ziekenhuisinterieur heeft hier plaats geruimd voor een vrolijke mix van zachte pasteltinten. “De groene deuren zijn de bureaus van de psychiaters,” vertelt Alexandra me, “de gele leiden naar de toiletten.” Of hoe de wereld op slag een pak eenvoudiger wordt voor jonge kinderen.

Op de dienst werken niet alleen dokters, maar ook psychologen, verplegend personeel en een logopedist. De patiënten worden volgens hun leeftijd opgedeeld in drie groepen: 12+ jaar, 6-12 jaar of zelfs < 6 jaar. “Zelf ben ik vooral met diagnostiek van kinderen tussen 6 en 12 bezig”, legt Alexandra uit. “Dat betekent dat ik probeer te achterhalen waar psychische problemen vandaan komen, om daarna in overleg met de collega’s de kinderen door te verwijzen naar de juiste behandeling.”

De speelkamer

Psychische problemen achterhalen… hoe doe je dat? Alexandra neemt me mee naar de ‘speelkamer’, waar we plaatsnemen op veel te kleine kinderstoeltjes. “De speelkamer is ideaal voor een eerste kennismaking met de kinderen”, steekt ze van wal. “Ik speel een spelletje met hen en probeer zo te weten te komen wat ze leuk vinden, hoe ze thuis spelen… Daarnaast kom je ook non-verbaal heel veel te weten. Is het kind impulsief en grabbelt het spontaan naar speelgoed, of is het eerder verlegen en afwachtend? Soms maken we ook samen een tekening, of spelen we thuissituaties na in het poppenhuis.”

Na een of twee observaties gaat de kinderpsychiater praten met de ouders: over de thuissituatie, over hoe er bijvoorbeeld met straf wordt omgegaan. Is het daarna nog steeds te vroeg voor een diagnose, dan is verder onderzoek door de psycholoog (emotionele problemen) of logopedist (leerstoornissen) vereist. “Soms doen we ook aan ‘outreaching’. Dan gaan we bij het gezin thuis langs voor een babbel. Of we gaan luisteren bij leerkrachten of de directeur op school”, vertelt Alexandra. “Alle informatie die op die manier wordt verzameld, bespreken we met de collega’s, en op basis daarvan stellen we een diagnose op. Daarna kunnen we pas echt met therapie beginnen. Ook voor de ouders. We zullen nooit enkel de jongeren zelf opvolgen, maar ook steeds een traject voor de ouders uitstippelen.”

Achter slot en grendel?

De toegang tot de leefgroep is vergrendeld. De deur gaat pas open wanneer Alexandra haar badge door de kaartlezer haalt. Het wordt me meteen duidelijk dat we in een andere afdeling aangekomen zijn. Niet iedereen kan hier zomaar naar binnen, laat staan gewoon naar buiten wandelen. We passeren het crealokaal, waar de kinderen zich creatief kunnen uitleven. “Als kinderpsychiater is het wel een voordeel als je creatief bent, en graag knutselt”, vertelt Alexandra. “Al die dingen komen je zeker van pas wanneer je aan de slag gaat met die gasten.”

(c) 2009 - Krax - Kristof D'hanens

Het volledige artikel lezen? Abonneer je op Krax en lees het in Krax 9.5: 'De geest van de jeugd'