Zo’n 950 plaatselijke groepen, verspreid over het hele Vlaamse land, zijn aangesloten bij Chirojeugd Vlaanderen. Maar wat weinig mensen weten, is dat ook in Sankt-Vith een Chiro is. Daar, op zo’n 90 km van de dichtstbijzijnde Chirogroep, komen een zeventigtal jongens en meisjes elke zaterdag samen om een namiddag lang te spelen. Dat is alvast vergelijkbaar met de 950 andere groepen, maar gaat her er ook achter de schermen vergelijkbaar aan toe? Krax ging eens langs, en sprak met oude rotten Eric en Johannes.

De stad Sankt-Vith moet het wel goed voor hebben met haar Chiro: al op de hoofdweg richting het centrum is, tussen de vele wegwijzers, ook plaats voor een wegwijzer naar het Chiroheim. Wie de wegwijzer volgt, komt terecht in een rustige straat met een aantal villa’s, de plaatselijke middelbare school mét groot sportterrein, en vlak daarnaast: het Chiroheim.

Behalve een bord met daarop “Chirojugend Sankt-Vith” geeft niets weg wat er achter die wat saaie gevel zit. Binnen treft de bezoeker een typisch heem: grote afdelingslokalen (mét tussenschotten), een niet zo heel professionele keuken, toiletten en een rommelig leidingslokaal. “We konden ons geen betere stek wensen. Intussen zitten we hier al een twintigal jaar”, vertelt Johannes. Hij en Eric zijn sinds deze zomer niet langer leiding, maar maken deel uit van het A-team, een groep van jonge oud-leiding die regelmatig nog samenkomt en inspringt wanneer nodig, zoals nu tijdens de examens. 

Dat typeert Chiro Sankt-Vith: meer dan andere Chiro’s beschikken zij over een grote ploeg aan (jonge én oudere) oud-leiding die hen en de vzw achter de groep ondersteunt. Heeft dat te maken met de afstand tussen hen en andere Chirogroepen. Eric: “Ja, dat denk ik wel. De Chiro’s in Vlaanderen kunnen veel gemakkelijker hulp van een gewest of verbond inroepen, maar voor ons ligt dat natuurlijk iets moeilijker. Er is de geografische afstand, maar er is natuurlijk ook het verschil in taal. Gewest Kroïnjel komt elk jaar wel een paar keer langs om eens te kijken hoe het ermee gaat, maar veel verder gaat dat meestal niet.”

Eric en Johannes denken ook niet dat ze die steun nodig hebben: “En in Hasselt weten ze wel dat we prima ons plan trekken. We hebben ons A-team dat bijspringt waar nodig. Daarnaast verwacht de Duitstalige gemeenschap van ons dat we een vzw zijn, met een eigen raad van bestuur die ons helpt moeilijke knopen door te hakken.” Benjamin Vandervoort, die voor de regio Limburg voor Chiro werkt, moet dat volledig beamen: “We proberen een nauwe band te onderhouden met hen, maar intussen weten ze – dankzij die brede steun in eigen stad – ook wel hoe ze een Chiro moeten runnen. We proberen hen in de grote Chiro te betrekken. En soms lukt dat, en soms niet.”

(c) 2011 - Krax - Bert Gyssels

Het volledige artikel lezen? Abonneer je op Krax en lees het in Krax 11.3: 'Jeunesse/Jugend over de taalgrens'