Elders Verworden Competenties, ofte EVC's, worden op de arbeidsmarkt steeds belangrijker. Iedereen heeft er wel van gehoord, maar waar komt de term precies vandaan? En vooral, wat betekenen ze voor het jeugdwerk? Krax ging op zoek naar het antwoord en kwam terecht bij kenner van het eerste uur Joris De Bleser. Hier vindt u alvast een preview van het interview.
 

Vandaag de dag heeft het EVC-concept een vaste stek verworven in de mentaliteiten en strategieën van veel sectoren, organisaties en overheden, maar dat was natuurlijk niet  altijd zo. Krax vroeg zich af waar het allemaal mee begon, hoe de kiemen van het  competentieverhaal vruchtbare grond vonden en hoe alles evolueerde tot de situatie van  nu...

Midden jaren ’90 gonsden de woorden ‘EVC’s’, ‘levenslang en levensbreed leren’, en ‘niet-formeel en informeel leren’ almaar vaker door de wandelgangen van de Europese instellingen. Rond die tijd kwam ook Joris De Bleser voor het eerst in aanraking met het concept achter die termen – “of was het nu omgekeerd?”, lacht hij. Door zijn internationale engagement bij VFJ (nu Formaat) had hij toen regelmatig contact met Engelse jeugdorganisaties en via die weg werd hij attent gemaakt op het belang van EVC’s. Hij raakte van het begin betrokken bij het EVC-verhaal in Vlaanderen. Een gesprek met een pionier.

De kiemen

Voor Joris De Bleser begint het hele EVC-verhaal bij het Britse jeugdwerk, en meer bepaald bij UK Youth. Dat is een landelijk erkende jeugdorganisatie van het open jeugdwerk . “Die organisatie bestaat al sinds 1911 en heeft een rijke geschiedenis in het omgaan met niet-formeel leren. Zij zagen in dat dit open jeugdwerk ook een leereffect heeft, en ze probeerden buitenlandse jeugdwerkers te overtuigen van het belang daarvan. Ik vond hun theorieën toen nog heel ‘alien’, en het was me niet helemaal duidelijk wat ze precies bedoelden met die begrippen – tot ik zelf op zoek ging naar de precieze betekenis. En samen met andere Vlaamse jeugdwerkers merkte ik dat we eigenlijk hier net hetzelfde deden: ook in het Vlaamse jeugdwerk is het vanzelfsprekend dat kinderen en jongeren vanalles leren, dat ze doorstromen van deelnemer tot organisator en daarmee later aan de slag kunnen… Maar eigenlijk gingen de Britten nog een stap verder: zij gaven daar een heel formele betekenis aan. Niet dat het van bovenaf opgelegd werd, maar UK Youth was er wel heel bewust mee bezig. En in Vlaanderen en de rest van Europa stond men lang zo ver nog niet.” 

Intussen was in Europa een grote interesse gewekt naar de competenties waarmee ze in het Verenigd Koninkrijk al langer werkten. Europese beleidsmakers waren immers bezig de verschillende systemen, die binnen een bepaald domein bestonden of nog steeds bestaan, op elkaar af te stemmen. “Dat was van cruciaal belang voor de tewerkstellingssector. Die voelde, boven de grenzen van de verschillende lidstaten, aan dat bepaalde noden op de arbeidsmarkt maar niet ingevuld raakten. De knelpuntberoepen waren (en zijn) een mooi voorbeeld daarvan: ondanks het grote aantal laaggeschoolde werklozen, raakten heel wat vacatures voor laaggeschoolden toch niet ingevuld. En die paradox moest worden opgelost.”

Jeugdorganisaties konden een helpende hand reiken bij de oplossing, maar werden tot dan – eind jaren ‘90 – niet betrokken in dit belangrijk maatschappelijk debat. “Hoewel beleidsmakers de mond vol hadden van EVC-doelgroepen (zowel maatschappelijk kwetsbare jongeren als andere jongeren), hoorden zij de partners niet die door de jaren heen de nodige expertise ter zake opgebouwd hadden. Het was tenslotte het jeugdwerk dat elke dag weer zag dat alle jongeren iets kunnen, maar dat ze toch niet allemaal aan de bak komen. Mijn drijfveer was om daar, via het jeugdbeleid, iets aan te doen.”

En in Vlaanderen?

“Beleid maken, dat is profetisch durven zijn”, begint Joris De Bleser het Vlaamse hoofdstuk van het EVC-verhaal.

Meer lezen? Abonneer je dan op Krax, hét vakblad voor jeugdwerkers.

(c) 2009 - Krax - Bert Gyssels