Elk jaar trekt de Gay Parade door de straten. En ook al zijn er officieel geen wetten in Turkije die homoseksualiteit verbieden, toch worden ze nog veel en vaak gediscrimineerd. Euroblog trok de straat op, op zoek naar reacties op wat op het eerste zicht een haat-liefderelatie lijkt te zijn.

“Homo’s en lesbiennes vinden zal wel lukken,” vertelt een medewerkster van Chill Out Hostel ons, “hen aan het praten krijgen niet. Veel holebi’s leiden immers een dubbel leven. Aan de ene kant gaan ze uit en beleven ze het heel openlijk. Maar aan de andere kant verbergen ze hun geaardheid angstvallig op hun werk en voor vrienden en famillie. Tegen jullie zullen ze niets willen zeggen uit angst dat hun geheim zou kunnen uitkomen.”

 (c) foto: www.ilga-europe.org/var

Een collega van haar is wel openlijk homo. We krijgen zijn telefoonnummer en proberen hem een reactie te ontfutselen. Helaas komt hij pas ’s avonds werken, Vroeger komen kan of wil hij niet.

In het oostelijk deel van Istanbul ontmoeten we 2 meisjes die elkaar heel openlijk knuffelen en kussen op straat. Helaas blijkt praten onmogelijk. De meisjes spreken amper Engels en dus proberen we via Google Translate toch wat met hen te converseren. Maar nog voor we onze vraag goed en wel kunnen stellen, zijn ze alweer weg.

Wat de dame in het Chill Out Hostel ons vertelde, blijkt dus wel te kloppen: horen, zien, maar toch vooral zwijgen…