Woensdagnamiddag ging jeugdwerknet op zoek naar ‘hangjongeren’. Wij vroegen enkele jongeren wat zij vonden van de term ‘hangjongeren’ en de harde aanpak in bepaalde steden. De meningen waren zeer uiteenlopend.

Op een woensdagnamiddag hebben de meeste jongeren gedaan met school en trekken ze nog even richting stad of park voordat ze naar huis gaan. Met het mooie weer liep het stationsplein vol met studenten die zich nestelden op een bankje in de zon of gewoon op de grond. Drie jongedames gaven een antwoord op onze vragen.

Een negatief begrip

Irmlinde, Dzana en Gwendolyn uit Gent vinden het woord 'hangjongere' vooral negatief. "Het is precies alsof jongeren gewoon ergens hangen en niets doen. Wij zijn bijvoorbeeld gewoon aan het wachten op de bus, daar is toch niets mis mee? Als wij denken aan jongeren die voor overlast zorgen denken wij eerder aan jongeren die ergens samenkomen, drinken en andere mensen lastigvallen. Wij ervaren dat soms aan de schoolpoort, dat sommige jongeren zich daar gewoon verzamelen om lastig te doen en in de weg staan terwijl iedereen daar moet passeren.”

Twee andere studenten Joachim en Wout vertelden ons over hun ervaring met de politie en gaven hun mening over de aanpak van hangjongeren. “Toen we met een paar vrienden van een verjaardagsfeestje kwamen liepen wij op straat en waren we nogal luidruchtig. De politie reed toen voorbij en waarschuwde ons dat we stiller moesten zijn. Op het moment zelf is dat natuurlijk niet tof, maar achteraf gezien hebben we daar alle begrip voor. Op dat moment waren wij gewoon plezier aan het maken  en hadden wij geen verkeerde bedoelingen en dat zagen die agenten ook wel.”

En wat vinden jongeren van de VIP aanpak?

Joachim gaf er zijn mening over. “Eigenlijk vind ik dat wel een goed initiatief, blijkbaar is het nodig in die steden. Maar ik denk dat die maatregelen voor een omgekeerd effect zullen zorgen. Vooral omdat die jongeren hun imago of eergevoel dan aangetast is en zij misschien uit zijn op wraak. In groep voelen jongeren zich altijd sterker dan alleen.”

© 2011 - VER-kijker - Lieve Vandenweghe