‘Vakantie is een recht voor iedereen!’ schreeuwt Pirlewiet. Al 23 jaar lang organiseert Pirlewiet vzw groepsvakanties voor een maatschappelijk en financieel kwetsbare doelgroep. Tijdens de paas- en zomervakantie ontspannen elk jaar meer dan 500 kansarmen op kinderkamp (kika), tienerkamp (tika) of op gezinsvakantie. Ook volwassenen zonder kinderen kunnen bij Pirlewiet terecht om voor enkele dagen het harde bestaan, dat gepaard gaat met leven in armoede aan de rand van de maatschappij, te ontvluchten.
 

Om daarin te slagen doet Pirlewiet elk jaar een beroep op zo’n 240 enthousiaste monitoren en animatoren. Niet te vergeten het klein legertje keukenpieten en –prinsessen die, net zoals de andere vrijwilligers, zich volledig geven om de ‘vakantielozen’ de tijd van hun leven te bezorgen. Dankzij deze gemotiveerde ploeg en de donaties van verschillende sponsors kan Pirlewiet blijven bestaan, ondanks zijn relatieve onbekendheid (de organisatie wordt namelijk niet gesubsidieerd).

Pirlewiet is voor een groot stuk te vergelijken met - het meer bekende - Bizon, waarover we het eerder in dit dossier al hadden, maar met dat verschil dat Pirlewiet ervoor kiest al zijn vakanties te organiseren op een vast kampterrein. Wel zijn er twee- of driedaagsen waarbij de kampplaats wordt ingeruild voor een verkenning van de streek en een avontuurlijke zoektocht naar een slaapplaats bij gastvrije vreemden.

Kika, Tika en Gezinsvakantie

Op de Kika’s, de kampen voor kinderen van 7 tot 14 jaar, worden groepjes van acht jongens of meisjes begeleidt door telkens twee moni’s. Dat lijkt misschien veel, in vergelijking met gewone jeugdbewegingkampen, maar omwille van hun sociale achtergrond ‘verdienen deze kinderen veel aandacht en bemoediging’, zoals de website van Pirlewiet het stelt. De jongsten slapen in gebouwen terwijl de oudsten hun bedje in legertenten mogen spreien, wat hen een zeker gevoel van verantwoordelijkheid geeft. Dat krijgen ze ook op tweedaagse, wanneer ze zelf mensen aanspreken met de vraag of ze bij hen kunnen blijven slapen.

Acht monitoren begeleiden op Tika een groep van een twintigtal 14- tot 16 -jarigen. De tieners koken zelf hun potje en bereiden ook zelf een aantal activiteiten voor. Op de gezinsvakanties gaan de begeleiders vaak met hun eigen gezin mee op vakantie. Ze organiseren activiteiten voor zowel de kinderen als voor de volwassenen apart. De tweede helft van de dag gaat iedereen - de kansarme gezinnen, de begeleiders en hun kinderen - samen op uitstap.

Mijn eigen Kika-ervaring

Zelf ga ik al twee jaar mee op Kika. Het grote verschil met pakweg een Chiro-kamp is de goede (lees: strikte) kampstructuur die noodzakelijk blijkt voor deze kinderen. Net zoals bij Bizon komt een niet te onderschatten deel van de kinderen namelijk uit instellingen, waar eveneens een strikte structuur geldt. Die vaste dagplanning geeft de kinderen een veilig gevoel, een gevoel van controle.

Omdat de doelgroep een andere sociale achtergrond kent vereisen de kinderen in het algemeen een wat andere aanpak. Monitoren, die weet hebben van hun vaak harde bestaan (doordat de kinderen af en toe hun verhaal kwijt willen), leren dan ook snel situaties te relativeren waarin kinderen hen of andere kinderen uitschelden (voor bijvoorbeeld ‘lesbitrut’ of ‘onafgewerkte mongool’ zoals dit jaar op de kampplaats weerklonk), waarin ze paniekaanvallen krijgen of aggressief worden – de zogenaamde ‘crisismomenten’.

Dergelijke situaties, waneer de kikakinderen wat onhandelbaarder lijken, kunnen het voor de monitoren soms wel wat lastiger maken. Maar dát is net het mooie aan Pirlewiet: de monitoren, de kampleiding, de animatie, de koks... iedereen is er voor elkaar en staat klaar om samen om die lastige momenten te lachen ('lesbitrut' en 'onafgewerkte mongool' schaldden dan ook niet weinig in het monitorenlokaal), om elkaar met een schouderklopje (of liefst nog ’s avonds met een pintje erbij voor het slapengaan) te laten weten: ‘Je bent je groepje echt wel een fantastische vakantie aan het bezorgen!’

Omwille van die bemoedigende, gemoedelijke sfeer gaan veel monitoren jaar na jaar met Pirlewiet op kamp. Al maken de lachende gezichtjes wanneer de kinderen zich amuseren, het vertrouwen dat je krijgt wanneer ze hun verhaal doen, de knuffels en tranen wanneer ze terug naar huis keren en al dat andere dat je van de kinderen terugkrijgt, dat alleen maakt het aangaan van de uitdaging van een Kikakamp absoluut de moeite waard!

http://www.pirlewiet.be

(c) 2010 - VER-kijker – Goele Vandenberghe

Dossier 'Jongeren en Armoede' is een project van VER-kijker in het kader van het Europees jaar ter bestrijding van de Armoede. Iedere maand belichten we een initiatief in het Vlaamse Jeugdwerk dat met deze thematiek omgaat.

• Dossier: Jongeren en Armoede (1)
• Dossier: Jongeren en Armoede (2) – Thinking Day
• Dossier: Jongeren en Armoede (3) – Bizon vzw
• Dossier: Jongeren en Armoede (4) – Op Kamp!
• Dossier: Jongeren en Armoede (5) – Kazou vzw