In jeugdbewegingland is iedereen momenteel druk bezig met de voorbereidingen voor het kamp. Kampplaatsen zijn intussen gekozen én verkend, en wie begin juli al vertrekt heeft ongetwijfeld alweer een geweldig programma ineengebokst. En dan moeten de leden nog warmgemaakt. Op kamp gaan is echter niet voor iedereen even vanzelfsprekend. Voor een lid op kamp kán meegaan, moeten een aantal (financiële) drempels overwonnen. Voor de meeste leden zijn die drempels helemaal geen onoverkomelijk probleem, maar vooral groepen in de stad moeten serieuze inspanningen doen om hun leden over die drempels te krijgen. 

VER-kijker ging z’n oor te luister leggen bij Jerry Kerremans, al vele jaren actief in Chiro Dolfijn (uit de Antwerpse volkswijk  Seefhoek) en Siska Hoebeeck, stadsondersteuner bij de Brusselse Chiro’s. 

Siska: “Net zoals verschillende andere jeugdbewegingen beschikt ook de Chiro over een solidariteitsfonds. Het geld in dat fonds komt, onder andere, van de koepel, maar ook van de plaatselijke groepen. Voor een groep gebruik kan maken van dat fonds moeten natuurlijk wel aan een aantal voorwaarden voldaan zijn. Meer info vind je op de site.

Jerry: “Wij vragen 25 euro voor ons kamp. Per kind in hetzelfde gezin gaat daar nog eens vijf euro af. Maar die prijs is bespreekbaar. Als wij merken dat een gezin dat bedrag onmogelijk kan betalen, dan passen we die prijs aan. De regel is dat niemand gratis op kamp meegaat, maar dat alles tussen 1 en 25 euro mogelijk is.

Om zo’n lage prijs mogelijk te maken, kijken we – meer nog dan andere jeugdbewegingen – uit naar manieren om de totale kostprijs van het kamp te drukken. Zo gaat bijna de hele groep, met uitzondering van de jongsten natuurlijk, met de fiets op kamp. Voor ons eten kunnen we terecht bij de Voedselbank. Niet elke Chiro- of scoutsgroep kan de Voedselbank echter om steun vragen, natuurlijk.”

VER-kijker: Zijn er nog ander manieren om geld te besparen in de kampprijs? Iedereen weet dat met de trein op kamp gaan goedkoper is dan een bus inhuren, en dat jeugdbewegingen korting kunnen krijgen van sommige warenhuisketens. Maar wat ligt minder voor de hand en bespaart ook veel geld?

Siska: “Gerecycleerd materiaal gebruiken. Als je wil knutselen moet je dat niet met allemaal nieuw materiaal doen. Je kan ook je kamp laten sponsoren door bedrijven als Danone of Campina. Stock die ze over hebben, geven ze weg aan jeugdbewegingen. En groepen in het Brusselse weten dat er in Groot-Bijgaarden een fabriek is waar ze terecht kunnen voor gratis karton. In plaats van met de trein te gaan, kan je ook de ouders vragen om de kinderen te voeren. “

VER-kijker: Maar waarschijnlijk komen jullie met die financiële steun van Chiro Nationaal en de overheid niet rond om het kamp te financieren, en moeten jullie zelf de handen in elkaar? Liggen financiële acties wel voor de hand in de arme wijken waar jullie leden wonen?

Jerry: “Nee, dat is inderdaad niet makkelijk. Daarom spreken we ook de ouders niet aan om onze kas te spijzen, maar zijn onze acties eerder gericht op sympathisanten. Zo halen wij redelijk wat geld uit een fuif waar heel veel jong volk uit de wijde omgeving op afkomt, zoals ook bij andere Chiro’s het geval is. Het grote verschil met die andere Chiro’s is dat wij dat nodig hebben om ons kamp te betalen, terwijl zij dat geld gebruiken om, bijvoorbeeld, in ons lokaal op weekend te komen, naar de cinema te gaan, te gaan bowlen…

Daarnaast doen we elk jaar weer verschillende kasacties. Eerder dit jaar zijn we met de hele leidingsploeg gaan tappen op Sensation White, en eind mei organiseerden we, voor de vierde keer al, een grote brunch.”  

Siska: “De Brusselse groepen krijgen sowieso kampsubsidies. Maar daarnaast organiseren ook zij regelmatig een actie voor sympathisanten in de buurt om hun kas wat aan te spijzen. Geld vragen aan de ouders is niet evident, maar dat vangen de groepen in arme wijken op met het solidariteitsfonds. 

Ik wil daar nog aan toevoegen dat geld niet altijd de grootste drempel is voor de ouders van onze leden. Hier in Brussel, maar ongetwijfeld ook bij andere stadsgroepen, kennen niet alle ouders het fenomeen ‘jeugdbeweging’. Voor de ouders van een Vlaams kind uit de middenklasse is het doodnormaal dat  hun zoon of dochter naar de scouts of de Chiro gaat.” 

Jerry: “Onze leden zijn het echter gewoon om op straat te spelen. Tijdens onze activiteiten komen wij hen op straat tegen en vragen we of ze zin hebben mee te doen. Hun ouders weten dus niet dat ze ‘in de Chiro’ zitten. Het is belangrijk die ouders goed uit te leggen wat Chiro precies is en wat er op kamp gebeurt. Alleen zo kunnen we hen overtuigen om hun kinderen mee te sturen, en misschien wel de grootste drempel overwinnen." 

Word fan van Chiro Dolfijn op Facebook!

(c) 2010 - VER-kijker - Bert Gyssels

Dossier 'Jongeren en Armoede' is een project van VER-kijker in het kader van het Europees jaar ter bestrijding van de Armoede. Iedere maand belichten we een initiatief in het Vlaamse Jeugdwerk dat met deze thematiek omgaat.

• Dossier: Jongeren en Armoede (1)
• Dossier: Jongeren en Armoede (2) – Thinking Day
• Dossier: Jongeren en Armoede (3) – Bizon vzw