Toen onze GPS het voor de zoveelste keer begeven had, besloten we maar ons instinct te volgen en zelf op zoek te gaan naar kampen in de Ardeense dorpen. Al gauw zagen we wegwijzers die ons naar een plek brachten die op een kamplocatie leek. We ontdekten dat we bij een Waalse scoutsgroep terecht gekomen waren, en de discussie over wie het woord zou voeren volgde dus al vlug. Reporter Ken nam het woord, reporter Sander stond met de Bic in de aanslag en reporter Karen stond verwonderd en halfziek rond te kijken. Groene leiders en leidsters en vermomde - euh - dingen aantreffen, dat wekt namelijk onze verwondering. 

Te midden de bossen was het niet abnormaal om plots een laken voorbij te zien komen, of een lid met een kartonnen hoofd. We waren blij te zien dat we eindelijk eens op een echte activiteit waren gestuit, en niet op een random pleinspel. De bedoeling van het spel was om van punt A naar punt B te gaan met die moeilijkheid dat de leiding je niet mocht herkennen. Bovendien bevonden zich op het parcours een ladder, een plein, een bos, draden en nog enkele andere obstakels. Allesbehalve een tocht om zonder handschoentjes/deftige vermomming aan te pakken, dus.

De twee jongens in ons reportergezelschap hadden me tijdens onze bivakroute al vaak getrakteerd op heel wat domme walenmopjes. Onterechte mopjes, zo bleek want we werden met open armen ontvangen door het Waalse scoutsgezelschap. Laat ons zeggen dat dit het warmste onthaal was dat we tijdens het weekend hebben mogen ontvangen. De leiding legde met veel enthousiasme het spel uit. Bovendien waren ze meer dan bereid om een babbeltje met ons te slaan. Een leider gaf zelf eerlijk toe dat de Walen niet bepaald sterk zijn in het spreken van onze Vlaamse taal en liet met trots de enige twee Vlaamse zinnetjes horen die hij wel kende : “Iek heb dorst , iek wiel een biertje.”. Ook in het Waalse jeugdwerk weten ze dus duidelijk ook wat de beste ontspanning is na een vergadering!

(c) 2010 - VER-kijker - Karen Verhulst