Aangekomen vrijdag om 3 uur kwam ik ogen te kort om alles te kunnen waarnemen. Het is waar: alles in Amerika is groot. Eerst en vooral de vlieghaven. Pas zeven, ver uiteen gelegen, haltes verder konden we vanuit onze ‘airtrain’ overstappen op een normale tram om zo richting het hotel te rijden. Kijkende naar al de mooie gebouwen die we passeerden dacht ik terug aan het tof gesprek dat ik had met de persoon die naast ons zat in het vliegtuig. Zijn naam is Marco Capelli, een muziekartiest met Italiaanse roots die al een paar jaar in New York woont. Geïmmigreerd vanuit een passie voor Amerika en een wil om zijn artistieke carrière een boost te geven, wist hij ons heel wat leuke adresjes te geven om onze vrije tijd te besteden. Allerhande exclusieve bars en underground tenten voor ons om af te schuimen. Verder hebben we ook gepraat over de precaire politieke situatie van België en over het bijzondere bestuur op Italiaanse bodem. Na het landen en het snel uitwisselen van onze gegevens verdween hij uit ons vizier. Op de subway bedacht ik dat we hem gedurende deze twee weken zeker moesten contacteren opdat we deze grote onbekende stad met hem konden verkennen.

Het vervoer valt qua prijs zeker mee. Voor 25 dollar heb je een all-in ticket waar je alle plaatsen in New York mee kan bereiken.  Zo een kaartje hebben we ons meteen aangeschaft. We besloten meteen de tram te nemen naar de Belgische missie—dicht bij het VN gebouw. We krijgen papieren mee om zo onze VN- badge te laten maken.  Deze badge was op een wip klaar waardoor we verder trokken naar ons hotel. Na deze zware tocht—met onze bagage de hele tijd in de hand- kwamen we supermoe aan in het hotel. We hebben die dag nog even Time Square bezocht en zijn dan al snel in bed gekropen.

****Time square is een plaats op de 42st op 7th avenue. Overal vind je winkels die tot midden in de nacht open zijn en gigantische reclameborden. Totaal niet milieuvriendelijk maar zeker de moeite om te bezichtigen. Elke ochtend passeren we Time square en elke keer heeft het een enorme impact op mij. Ben je in NY? bezichtig dan zeker deze place to be.

Zaterdag besloten we een cultureel dagje uit te stippelen. We wilden in onze vrije dag—alvorens een zeer drukke week- NY verkennen. Met een carte de ville in de hand trokken we de stad in. We namen de subway naar Manhattan waar we Little Italy, Chinatown en de Brooklyn bridge zagen. Je merkt dat je in de Italiaanse gemeenschap vertoeft door de vlaggen en restaurants die je overal kunt vinden. In de Chinese wijk vind je allerhande Aziatische producten en eethuisjes waar de Peking Duck zonder enige attentie voor hygiëne voor de raam opgehangen zijn. Voor ons geen effectief lokmiddel dus hebben we gegeten in een delicatessen zaak. Dit is een plaats waar je met een plastiek bakje in de hand je keuze kunt maken uit verschillende etenswaren die uitgestald zijn in van die metalen bakken die je eten warm houden. Jouw portie moet je dan op de weegschaal leggen en aan de hand van het gewicht wordt de prijs van je maaltijd bepaald. Een beetje zoals het systeem van Sbarro in België.

Met onze lunch zijn we naar het Riverside Park en hebben we daar gepicknickt. Het was stralend weer! We zagen een grote horde aan mensen rond het park aanschuiven voor iets. Eerst dachten we dat dit voor de herdenkingsplaats was van Amerikaanse strijders in de Vietnam oorlog maar al gauw ontdekte we een veel spectaculairder event: ze waren aan het wachten op de ferry naar Ellis island en the statue of liberty. We besloten mee aan te schuiven, gigantische wachtrij of niet: dit was een once in a lifetime opportunity. Het weer was fantastisch, er was entertainment onderweg en al snel zaten we op de ferry. Voor slechts 12 dollar kan je de mooiste skyline in de wereld zien, een van de mooiste monumenten en erna een super interessant museum over de immigratie van miljoenen mensen. In het museum krijg je het hele verhaal: waarom er immigratie naar Amerika was, hoe de reis naarde V.S. verliep, hoe de registratie en goedkeuring gebeurde en de exportatie van mensen die het land niet inmochten door ziekte, een handicap of te weinig startkapitaal (je moest toen 5 dollar op zak hebben wat een heus budget was in die tijd). Je merkt de nationale trots weergalmen door het hele gebouw. We voelden ons niet op ons gemak toen Europa werd afgeschilderd als een plaats waar geen vrijheid en welvaart was en dat ze zeiden dat Amerika dat wel aanbood, toen er gezegd werd dat er veel racisme was tegenover Europeanen en dat ze zich moesten assimileren aan het Amerikaanse systeem met hùn gewoontes en denkpatronen. Al bij al is dit museum zeker de moeite waard om te bezichtigen. Het maakt duidelijk waarom er zoveel diversiteit is in NY (75% van de immigranten bleef daar wonen) en waarom Amerikanen zo trots zijn op wie ze zijn. Op de ferry terug genoten we van een mooie zonsondergang.

Die dag bezochten we nog Ground Zero waar er nu weer gigantische bouwwerken aan het plaatsvinden zijn en de typische Burgerking. Al gauw kregen we last van onze jetlag en was onze tweede dag in New York om.