Eerst even terugkomen op mijn eerste blogbericht. Ik schreef dat jongeren wel eens teleurgesteld zijn in politici. Vorige week was het mijn beurt om teleurgesteld te zijn in een politicus. Deze dubieuze eer gaat naar Stefaan De Clerck, minister van justitie. Waarom? Tussen Deurne en Wijnegem waren de werken aan de gang voor de aanleg van een tramverbinding. De bouwvergunning hiervoor werd vernietigd door de Raad van State na een klacht van een buurtbewoner. Naar aanleiding hiervan verklaarde minister De Clerck dat bepaalde dossiers ‘immuun’ zouden moeten gemaakt worden voor individuele klachten, het algemeen belang staat dan absoluut boven het individueel belang.  

Los van het al dan niet terecht zijn van het stopzetten van reeds vergevorderde werken, is dit een aanfluiting van alles waar Karuur voor staat. Het beleidsparticipatieverhaal voor kinderen en jongeren en voor burgers in het algemeen is niet geschreven, het is niet af en dat zal het nooit zijn. Het moet altijd aan verandering onderhevig zijn, bijgeschaafd worden en verrijkt worden met nieuwe ideeën en methodieken. Wat minister De Clerck doet is een veto stellen tegen participatie en het participatieverhaal aflijnen terwijl er geen grenzen zouden mogen zijn. In zo’n wereld is de vraag welk dossier moet afgeschermd worden, terwijl de echte vraag is hoe je problemen en uitdagingen kan oplossen zonder daarbij de mening van ook individuele burgers uit de weg te gaan.

Dit brengt me bij een thema dat aan bod kwam op een bijeenkomst van enkele jeugdraden uit de Denderstreek in Hamme. Samen met de jeugdraden gingen we onder meer in op de manier waarop je goed kan samenwerken met de schepen van jeugd en een gemeentebestuur. Niet elke schepen van jeugd, niet elk gemeentebestuur heeft immers de gewoonte om een doelgroep of de jeugdraad van bij het begin van een proces te betrekken. Bij de bouw van een jeugdcomplex zijn er jeugdraden die aan het einde van de rit mee mogen beslissen over de kleur van de muren en de ramen, maar er zijn er ook die een woordje, en soms veel meer dan dat, mogen meepraten over het concept, de invulling en de precieze plaats van het complex. 

Gaat het ene complex met ruime participatiemogelijkheden beter zijn dan een ander zonder zulke processen? Misschien wel, maar dat hoeft niet. Wat wel vaststaat is dat betrokken jongeren niet alleen voor draagvlak zorgen voor te nemen beslissingen, ze zullen ze later ook verdedigen en zich mee verantwoordelijk voelen voor de realisatie van een project. 

Ga je hiermee lastige, individuele klachten uit de weg? Nee, want meningsverschillen zullen er altijd zijn en mensen hebben het recht om van zich te laten horen. Maar een goed participatief proces maakt de kans op zulke klachten kleiner: een probleem of een project wordt van in het begin kritisch en vanuit alle hoeken bekeken met alle betrokkenen. Dat is wat anders dan de makkelijkheidsoplossing van Stefaan De Clerck.