Soesndaaj voor de laatste keer,

Ondertussen ben ik veilig weer thuis en dat heeft heel wat meer moeite gekost dan ik verwacht had!
Mijn bedoeling was om na onze laatste dag in Anjali nog een keertje te bloggen, maar dat was buiten het verlies van mijn portefeuille gerekend!
Op zich zou dat niet zo erg zijn: een paar dollar minder rijk (op die manier steun je de plaatselijke bevolking nog een beetje ;)), eventjes cardstop bellen en alles is gefikst.  Jammer genoeg zat ook mijn internationaal paspoort in mijn portefeuille en zonder dat document geraak je het land niet uit.

Ik hou de 'spanning' er nog even in en vertel je graag eerst over de laatste week bij de Cambodjaanse kinderen in Anjali-house.
Die week kregen we namelijk heel veel erkenning van de khmeng khmeng (Cambodjaans voor kinderen) door de vele knuffels, kussen, fotomomentjes en honderden tekeningen met "I miss you", "I love you" , "you are good teacher" en "See you next year at Anjali" erop.  We voelden ons enorm geliefd en dat deed deugd!

De allerlaatste dag speelden we in de voormiddag "1 tegen allen" met alle kinderen (een stuk of 80!). Hierbij hadden we grote chaos voorzien, maar het verliep allemaal veel vlotter dan verwacht.
Vooral het tellen van de zak met rijst, de massage van alle teachers, het volspuwen van een bekertje met speeksel en het leegpoetsen van een tube tandpasta zorgden voor heel wat hilariteit.

In de namiddag organiseerden we onze grote show "Anjali's got talent!" waarvoor ze de dag ervoor al een hele dag hun talent hadden mogen oefenen.  Het was indrukwekkend om te zien wat ze allemaal in hun mars hadden! Zo waren er vele dansjes (van Bollywood tot hiphop), werd er zowel gezongen in het Khmer als in het Engels (toen de meisjes van mijn klasje "My heart will go on" zongen, kon ik het echt niet laten een traantje weg te pinken), werd er gespeeld op de drums door de kleutertjes, werden er vele tekeningen getoond en het meest aparte talent was dat van Pech en Rattana die zich volpropten met rijst en bananen :)
Ook wij hadden een kleine act beloofd en eindigden de show met de Plopdans. Na de show trakteerden we hen allemaal op een lekker ijsje ("I scream, you scream, we all scream for icecream!")  en barstte er nog een mini-fuifje los.
Het afscheid nemen was zwaar en diep in mijn hart hoop ik echt dat ik die schatten van kinderen ooit nog een keer zal terugzien.
Die avond nemen we ook afscheid van alle Khmer-teachers door een lekkere rijsttafel te gaan eten met de hele groep.  Na heel wat knuffels en lieve woordjes van afscheid brengt Anjali's tuktukdriver ons terug naar de hostel waar de euforie omslaat in paniek wanneer ik merk dat mijn portefeuille weg is.

Dat moment was het begin van een waar avontuur met als doel: het verkrijgen van een nieuw paspoort met exit visum. Het begon met een nachtelijke tuktukrit naar de tourist police waar ik mijn duimafdruk in inkt in drievoud op een verklaring moest plaatsen volledig geschreven in het Khmer (voor hetzelfde geld vermeldt het document dat ik een drugskoerier ben en de volgende dag in de gevangenis vlieg!),  gevolgd door een busrit van 6 uur naar de hoofdstad Phnom Penh (waar we gelukkig sowieso de volgende dag naartoe gingen), daar toegekomen een paar documenten invullen in het Belgisch consulaat en $ 70 betalen, de volgende morgen naar de immigratiedienst voor de aanvraag van een exit visum (tegen betaling van $ 40) alwaar ik te horen krijg dat ik dat pas in mijn bezit zal hebben op maandag (wanneer we eigenlijk al op het vliegtuig zouden moeten zitten)!
Na het laten van enkele krokodillentranen en wat gelobby om toch iets te regelen, krijg ik eindelijk op zaterdagmorgen mijn nieuw paspoort met exit visum in handen gestopt door een louche figuur ergens in een garage aan de kant van de straat.  Verwarring door de corrupte manier waarop alles in dit land gebeurt, maar vooral opluchting dat ik op maandag het vliegtuig naar huis kan nemen met een rugzak vol ervaringen (en souvenirs :p).

Tijdens de lange reis naar huis blik ik terug op een onvergetelijke maand waarin ik mezelf heb leren kennen en waarvan ik het gevoel heb dat ik toch een kleine stempel - al was het maar mijn duimafdruk ;) - heb achtergelaten in Cambodja.

Li hai!
barrang (buitenlander in het Khmer) Tina