We veronderstellen van de Belgische regering dat ze de belangen van de gehele maatschappij verdedigen. Ook die van onze jongeren dus. Maar weten onze politiekers wel met welke vragen onze jongeren zitten? En weten onze jongeren wel waar onze politiekers voor staan? Een kleine rondvraag bij de jongeren zelf leert ons dat dat niet altijd het geval is.

Als jongeren vijf minuten de tijd krijgen om een politieker te interviewen, hebben ze vaak ongeveer dezelfde vragen; “Kan je in tien zinnen vertellen waar je partij voor staat?” “Vertel nu eens duidelijk wat jullie standpunten zijn?”

Jongeren zijn dus duidelijk wel geïnteresseerd in politiek, maar vinden het niet toegankelijk genoeg. Eenmaal aan de praat met een politieker, valt wel op dat leeftijd niet veel te maken heeft met politieke interesses. Zo zijn velen van hen heel hard bezig met pensioenen, werkgelegenheid, solidariteit en kansen scheppen.

‘Pensioen’ is eigenaardig genoeg een van de meest aangehaalde onderwerpen. Het zijn duidelijk niet alleen vijftigplussers die hier wakker van liggen. Een meerderheid van de bevraagde jongeren doet al aan pensioensparen, maar vindt toch dat de pensioenen omhoog moeten. Ook vinden ze dat de politiekers makkelijk spreken hebben. “Hoe kunnen jullie nu oprecht over bedragen van pensioenen spreken, als jullie zelf geld hebben dat je nooit meer op zal krijgen?”. Net als wanneer politiekers het over solidariteit hebben.

Politiekers moeten zich meer en realistischer bezighouden met een verdeling van de rijkdom. Ze staan volgens jongeren te ver van de armen. Dat er in een welvarend land als België nog steeds mensen zijn die niet in hun basisbehoeften kunnen voorzien, shockeert veel jonge mensen. En dan interesseert het hen niet of de werkloosheid nu op een historisch laagtepunt zit of niet. Politiek en solidariteit moeten hand in hand gaan.

Florian Van Campenhout