Soensdaaaaaj (ons Khmer gaat erop vooruit!)

Onze eerste lesweek zit er jammer genoeg al op.  Ook al heeft ieder van ons andere kindjes en andere lessen, we houden er allemaal een heel goed gevoel aan over.  Alles verloopt hier veel relaxter dan in Belgie. De kinderen zowel als de leerkrachten ervaren veel minder druk dan bij ons. Ik kan het weten, want ook in Belgie sta ik al 6 jaar in het onderwijs. Het verschil in onderwijs is enorm groot.

Door de uitroeiing van alle intellectuelen door Pol Pot en de Rode Khmer in de jaren '70, zijn er onvoldoende leerkrachten waardoor de kinderen slechts een halve dag onderwijs per dag krijgen. Anjali-house probeert dit op te vangen door de andere halve dag ook onderwijs te verstrekken aan hen. Zelfs tijdens schoolvakanties krijgen ze hier Engelse les! Elke vrijdag krijgen ze een toets waarvoor ze niet studeren, want dat zijn ze hier niet gewend. Vlak voor de toets wordt de leerstof van de voorbije week allemaal herhaald en tijdens de toets geven de Khmer-leerkracht en ik heel veel tips en spellen we zelfs woorden voor hen. Ook tijdens het verbeteren van die toetsen gaat het er heel mild aan toe. De kinderen houden nooit kopieen bij, dus ook hun toets bekijken ze achteraf niet meer.

Deze week vroeg ik me bijgevolg af of het wel zinvol is wat we hier doen, aangezien ze zeer weinig onthouden van wat we hen aanleren.  Maar je beseft al vlug dat het niet belangrijk is of ze nu weten dat je een voet "foot" noemt in het Engels, maar dat het veel meer betekent  dat ze tijdens een knutselwerkje "can I have the scissors please?" komen vragen. Of wanneer je tijdens de stoelendans de vrolijke gezichtjes ziet van kinderen die plezier maken. Tevreden zijn met de kleine dingen die je bereikt met hen, is iets dat ik zeker en vast al geleerd heb.

Toen we gisteren een boottocht maakten langs de drijvende dorpen op het Tonle Sap-meer werden we daar ongewild ook aan herinnerd. Het geeft een zeer tegenstrijdig gevoel om als 'rijke Westerling' langs de armtierige drijvende woningen en woonboten te varen.
De Cambodjanen en Vietnamezen die er wonen bezitten niets anders dan hun houten woning en leven van de visvangst en de giften van 'gulle' toeristen. Dat is pas tevreden leren zijn met het weinige dat je hebt. Het was zeer moeilijk om me in te beelden dat ik daar zou wonen, laat staan overleven! Ik werd er zeer stil van.

Na een prachtige zonsondergang op het meer keerden we terug naar de stad om er een concert bij te wonen van Baetocello. We arriveerden in een ultramoderne concertzaal met een veel te koude airco.  Van het ene uiterste in het andere...

Het concert bleek eigenlijk een warme oproep te zijn om de zieke Cambodjaanse kinderen te helpen genezen ipv te laten sterven door gebrek aan verzorging.  De Zwitser, Beat Richner, richtte al 5 kinderziekenhuizen op over heel Camodja met als doel alle arme mensen gratis medische hulp te verstrekken. Dit werd allemaal verwezenlijkt met het geld van privedonaties. We kregen een aangrijpend filmpje te zien over de zieke kinderen waarbij sommigen van ons het niet konden laten een traantje weg te pinken.

Beat speelt elke zaterdag een gratis concert op zijn cello in de hoop nog meer geld in te zamelen om zo de passieve genocide (zoals hij dat zelf benoemt) te doen ophouden. Volgens hem ligt het hoge sterftecijfer van Cambodjaanse kinderen niet aan armoede, maar aan de corruptie van vele landen die een oogje dichtknijpen voor al dit leed. Wanneer de Chinese ambassadeur naar zijn concert kwam, vroeg hij hem waarom rijke landen zoals China, Amerika,... niet meer geld bijdragen aan het verstrekken van medische hulp. Zijn antwoord was "Let's not talk about that, let the cello and the voices of the Cambodian children speak."

We waren allen zeer aangedaan door deze interessante voordracht van een man waar we veel respect voor hebben. Het doet deugd om te zien dat er genoeg mensen zijn die niet enkel treuren om het leed van de derde wereld, maar zich ook effectief inzetten om er verandering in te brengen.

En hopelijk kan ook onze kleine bijdrage in Anjali een beetje verandering brengen in de toekomst van de kinderen.

Li Hai!

Tina