Toen we vorige week op bezoek gingen bij Minister Smet en een gesprek kregen met een kabinetsmedewerker Gelijke Kansen (en niet iemand van Jeugd), viel het mij nog eens op: als mensen “holebi-jeugdbeweging” horen, of “Wel  Jong Niet Hetero”, denken ze vaak vooral aan het holebi-aspect. En ja, natuurlijk is dat essentieel. En natuurlijk maakt net dat ons uniek tussen andere jeugdbewegingen. Maar natuurlijk zijn wij ook wel écht een jeugdbeweging. Een JEUGDbeweging, die jongeren verenigt rond holebiseksualiteit en gender. Maar bovenal toch echt wel jongeren verenigt.

Wat doen wij dan zoal dat niét zo anders is dan andere jeugdbewegingen? Wel we hebben een hoop lokale groepen. Lokale groepen die verschillende keren per maand activiteiten organiseren, een praatcafé hebben (dat vaak lijkt op een jeugdhuiscafé - of zelfs in het jeugdhuis doorgaat), … We organiseren kampen- en weekends waarop jongeren zich amuseren, belachelijk doen, spelletjes spelen, op tocht gaan, … Er zijn regelmatig fuiven in heel het land, die soms leuk zijn en soms niet, soms een succes en soms wat tegenvallend. We hebben een startdag (in festivalvorm!) en een jaarthema (dit jaar: HIV). We draaien op vrijwilligers (en een paar beroepskrachten).  En meer van dat.

En dat waarin we wel verschillen? Dat ga ik nu niet toelichten. Want vervaagt mijn punt dan niet? “Benadruk wat je kwijt wil en geef de rest niet teveel aandacht.” Da’s bij deze gebeurd. Eigenlijk moet je niet veel meer onthouden dan: Wel Jong Niet Hetero is een echte jeugdbeweging!

Dank voor jullie aandacht!  Tot later!

(oh, en voor de duidelijkheid: de kabinetsmedewerker heeft ons wel degelijk goed ontvangen hoor…)