Het zit er op. Ik zit op de trein van de luchthaven terug naar Kortrijk. Twee hectische weken.  Zes uur slapen in de laatste twee nachten, dat werkt op je gemoed.  Veel tijd om te bloggen was er niet die tweede week.  Ik probeer jullie een update mee te geven in dit blogbericht.

We trokken naar New York in de hoop er een ’10 year framework of programs on sustainable consumption and production’ (10YFP) te kunnen lanceren. Iets wat landen al bijna tien jaar geleden beloofd hebben. We wisten vooraf dat het moeilijk zou worden maar naarmate de twee weken vorderden, zag het er toch steeds beter uit.

Wie denkt dat zo’n deelname aan de CSD een plezierreisje is, zit er naast. Een normale dag op de CSD begint om 7u45 met een vergadering van de Belgische delegatie en eindigt meestal rond 20u met een coördinatievergadering van de Europese jongeren. En in de tweede week neemt de tijdsdruk voor de onderhandelingen toe waardoor je al blij mag zijn als je ’s nachts enkele uren op je hotelkamer geraakt. Ook van de weekends wordt volop geprofiteerd om te vergaderen of om informeel te overleggen. Deze twee weken waren intens, maar boeiend. Je staat hier middenin de onderhandelingen op internationaal niveau. Vaak een spel, maar ook zoveel meer dan dat.

En dan hoop je dat het vele werk, de vele uren op het einde toch iets oplevert.  Door het lobbywerk zijn veel van onze lobbypunten uiteindelijk in de voorgestelde consensustekst geraakt. Soms details, soms belangrijke punten.

Verloop van de laatste nacht: De slotsessie waarin de finale tekst wordt goedgekeurd moet normaal gezien op vrijdag om 15u beginnen. Alle delegaties en de major groups zitten vol ongeduld te wachten. Er komt een bericht binnen dat het begin van de sessie uitgesteld wordt tot 16u. Daarna tot 18u. Het wordt stilaan duidelijk dat er nog fundamentele problemen zijn met de slottekst. De regio’s roepen plots weer coördinatievergaderingen samen. Er wordt in allerlei kleine kamertjes stevig onderhandeld. Het wordt 22u. Geen nieuws. Delegaties worden ongerust. Mensen liggen te slapen op stoelen. 00.30: een nieuw voorstel van slottekst wordt uitgedeeld. Nog altijd zijn er problemen. Langs alle kanten zijn er crisisvergaderingen en wordt er druk gebeld. 8u30, het is definitief. De lidstaten komen er niet uit. Er is geen onderhandelde beslissing voor CSD 19. Er komt geen ’10 year framework of programs’. Tranen bij delegatieleden. Frustraties. Woede. Ontgoocheling.

Twee zware weken, zonder uitkomst. En waarom? Omwille van inhoud zou je denken? Misschien, maar waarschijnlijk niet. Het gerucht doet de rond dat de tekst uiteindelijk gebotst is op een bepaling over bezette volken (Palestina). Iets wat inderdaad in veel discussies terugkomt, maar dat niet het onderwerp vormt van dit forum. Zou dit echt de reden geweest zijn of was er reeds van in het begin een plan om dit te laten mislukken? Omdat de VS sowieso geen ‘framework on sustainable consumption and production wilde? Omdat de G77 een duidelijk signaal wilde geven dat met hen rekening moet gehouden worden bij de grote wereldtop Rio+20 volgend jaar? Wie zal het zeggen?

Jammer. Absoluut een gemiste kans. Het toont echter eens te meer aan hoe fragiel de CSD en bij uitbreiding de UN is. Verrassend? Niet echt. Het is logisch dat consensus tussen talloze landen en verschillende culturen niet evident is. Dat zouden we in België moeten weten. Ontgoochelend? Dat wel. Men hoopt altijd dat de UN toch altijd net dat ietsje meer kan. Dat blijkt dus verre van altijd te kunnen. Maar we kunnen blijven hopen. Deze thema’s zijn belangrijk genoeg om opnieuw te beginnen. Zoals de Belgische delegatieleidster die zich met hart en ziel in deze onderhandelingen gestort heeft, in de laatste nacht zei: uit alle slechte dingen komt altijd iets goed. We zullen zien.