"Gastgezin zijn is gewoon leuk."

DOOR: ANN VANHOUDT

De familie Michiels-Vanhoudt is dit jaar alweer voor de derde keer AFS-gastgezin. Dit keer voor een Indonesische jongen.

Eind augustus was dus best weer spannend. Ze hadden wel wat foto’s en een brief en ze hadden al een paar keer gechat. Stillletjesaan was er in ieder van hen een beeld gegroeid van “de nieuwe student die gaat komen”. Een beeld en verwachtingen.

Grote broer

Stukjes herinneringen van de vorige dochter zijn netjes opgeborgen in dozen en de kamer staat weer helemaal fonkelnieuw te wachten op dit keer een grote broer.

Nico is wildenthousiast dat hij na 3 zussen nu eindelijk een broer gaat krijgen. Jolien wacht af met de nodige reserve. Met een broer kan je immers niet over make-up en kleren praten. Voor mij is het best wel spannend, de eerste keer een jongen. Gaat dit niet moeilijk zijn? Ik ben nogal een knuffelbeest. Gaat een jongen daar wel mee omkunnen en wat met het feit dat hij moslim is? Waar moet ik allemaal rekening mee houden? Geen varkensvlees ok, maar wat met de ramadan die nu net begonnen is? Gelukkig is er ook nog mijn echtgenoot die zoals gewoonlijk kalm en rustig blijft. We zullen het allemaal wel zien.

25 augustus begint bij iedereen de koorts een beetje te stijgen. Nu is het echt zover. Gisteren hebben we al een stukje in de krant kunnen lezen over Angata’s eerste bevindingen van België (hij wordt een jaar lang door de krant gevolgd).

Dan, met een vertraging van meer dan een uur is het eindelijk zover. De kennismaking, een beetje onwennig. Wat zeg je dan, als het moment waar je al weken op wacht eindelijk is aangebroken. Hallo, hoe gaat het, niet te koud, wil je wat drinken. Pas in de auto komt de conversatie een beetje los. Vragen over het kamp, de vlucht, het krantenartikel,…

De eerste dagen zijn superdruk: naar school en gemeente, uitleggen en vragen, alles is nieuw.

Nieuwe geuren en kleuren

Stilletjes aan valt alles in zijn normale plooi. De eerste woorden Nederlands vervangen langzaam maar zeker het Engels. De kamer en ons huis lopen vol met nieuwe geuren en kleuren. Het is anders, ja ook deze keer weer, een nieuw karakter, een ander geloof. De ramadan valt al bij al nog mee, voor ons dan toch. Mijn respect voor de islam groeit, mijn vooroordelen verdwijnen. Hoe meer we er over leren, hoe meer we beseffen dat we er eigenlijk nog niks over weten. Vijf keer bidden per dag, we kijken er niet meer van op, integendeel.

Indonesië komt een stukje dichter bij. Door Angata’s interesse voor kolonisaties en oorlogen in en door “de Nederlanden” ontdekken we stukjes België en buurland die voor ons eerst blinde vlekken waren. Tot onze schaamte moeten we toegeven dat we vaak heel onwetend zijn over onze eigen geschiedenis. Qua nationalisme kunnen we nog van veel landen iets leren.

Partner in crime

Intussen zijn we half maart en is Angata “gewoon” een stukje van ons gezin geworden. Op zijn kamer hangen de Belgische en Indonesische vlag broederlijk naast mekaar. Het is net als de vorige twee keren”gewoon” weer goed gegaan. Met het nodige vallen en opstaan uiteraard. De kinderen maken uiteraard wel eens ruzie met mekaar. Jolien heeft ontdekt dat een broer echt niet altijd vervelend hoeft te zijn. Ok voetbal, daar snapt ze nog steeds niks van. Maar hij is toch wel lief en hulpvaardig en echt niet zo stom als haar Belgische broer. Nico heeft zijn “partner in crime gevonden”. Yes, eindelijk iemand die ook interesse heeft in een computer en een WII en die net als hij niet begrijpt dat je urenlang voor een spiegel kan staan.

Onze keuken is letterlijk wat kruidiger geworden. Een keer per week staat er “Aziatisch” op het menu.

Angata gaat naar de chiro en er komen net als voor onze eigen kinderen af en toe vrienden logeren.

Als een eigen zoon

Angata is gewoon onze zoon geworden. Ik wou altijd al veel kinderen en als iemand me vraagt hoeveel spruiten ik heb, antwoord ik dan ook steevast: 2 van mezelf en 3 AFS kinderen. Want dat zijn ze ook echt wel. Voor mij zijn het “mijn dochters en zoon”.

Hoe doe je dat, een goed gastgezin zijn? We doen gewoon ons best.  Met heel veel liefde, veel begrip en nog meer geduld en zo weinig mogelijk vooroordelen. Met vallen en opstaan.

Natuurlijk zijn er moeilijke momenten geweest. Soms zit ik echt wel met mijn handen in de haren, weet ik niet meer hoe eraan te beginnen. Maar dat is met mijn eigen kinderen niet anders. En gelukkig hebben we nog altijd AFS waar we kunnen op terug vallen, met vragen of om gewoon eens stoom af te blazen.

Vragen staat vrij

Als er een stukje buitenland je huis binnenloopt, komen de misverstanden en communicatieproblemen stiekem mee. Zelf na 2 Aziaten heb ik me ook dit jaar weer laten vangen door de eeuwige valkuil. Op mijn spontane reactie “ik wist niet dat je geen vis lustte, je hebt het toch al vaak gegeten”, kwam prompt “je hebt het ook nooit gevraagd hé mama, en ik kon dat toch niet zeggen, dat zou heel onbeleefd zijn.”

Waarom word je in godsnaam gastgezin? Er zijn zoveel antwoorden. De stereotiepe: voor de ervaring, om een andere cultuur te leren kennen, om onze kinderen te leren dat er meer is in de wereld dan ons dorp, onze gemeente, zelfs ons land. De traditionele: omdat we geloven dat er hierdoor meer verdraagzaamheid tussen de mensen kan komen. Dat is ook allemaal zo, maar eigenlijk is het gewoon leuk!

Geen vaarwel

Het afscheid in juli, daar wil ik nu nog liever niet over denken. Als het hele jaar goed geweest is, is die dag verschrikkelijk. Gelukkig is de wereld klein. Door skype en internet staat je buitenlandse zoon of dochter zo weer in je huiskamer. En door de vele dingen die ze achterlaten zijn ze nooit echt weg. Hun geur blijft hangen, letterlijk en figuurlijk.

Toch is dat een zware dag. Je moet ze letterlijk laten gaan. Thuis is die extra stoel aan tafel ineens zo leeg. En dan is daar plots die sms: “ik houd van jullie, daag en bedankt” en dat maakt het allemaal de moeite waard.

Ik kan het iedereen aanraden.

-------------------------------------------------------------------

Meer informatie over het gastgezinprogramma van AFS op http://www.afsvlaanderen.be