De eerste week van de CSD zit er op. In een poging zoveel mogelijk uit onze tijd hier te halen, wordt het aantal uren slaap tot een minimum beperkt. De jongeren zijn hier altijd de eerste die het VN-gebouw binnenkomen en de laatste om er weer buiten te gaan, en erna is uiteraard ook steeds een ‘debriefing’ onder jongeren noodzakelijk. De vermoeidheid begint stilaan zichbaar te worden, maar het weegt nog lang niet op tegen de adrenaline die zo’n conferentie met zich meebrengt.

Zo’n conferentie kan op het eerste zicht behoorlijk saai lijken, maar het constant moeten vechten om erkend te worden als gelijke gesprekspartner en de vele discussies over de punten die wij als jongeren belangrijk vinden, houden ons scherp. Het is moeilijk om binnen de beperkte spreektijd die we krijgen (meestal 2 à 3 minuten per vergadering) ons punt te maken. We proberen telkens onze statements op een originele manier te brengen om zo toch het verschil te maken met de vele interventies van de landendelegaties en van de andere ‘major groups’ die vaak nogal op elkaar lijken. Zo brachten we vrijdag een nogal dramatische statement over het gebrek aan investeringen in onderwijs terwijl men er wel in slaagt om enorme budgetten in militaire doeleinden te investeren. Nogal controversieel, maar de statement kon toch rekenen op een aplaus van de zaal en de ‘chair’ zei achteraf veelbetekenend “I’m with them”. Om onze standpunten in detail uit te leggen proberen we zoveel mogelijk bilaterale gesprekken tussen jongeren en delegatieleden te organiseren. Zo hebben we boeiende gesprekken gehad met de vice-chair uit Duitsland, met de vertegenwoordiger van de Europese Unie, met de Zweeds delegatie en met de delegatieleider van de Belgische delegatie (België is lead country voor sustainable consumption and production binnen de EU). Toen we met enkele jongeren in de cafetaria aan het vergaderen waren kwam plots ook de ‘chair’ van de CSD bij ons zitten. Hij is Minister van milieu in Guatemala. Ik schat hem een eind in de zeventig maar nog jong van geest en zich heel goed bewust van de noodzaak om aan duurzame ontwikkeling te werken. Een uur hebben we met hem kunnen discussiëren en hij beloofde ons dat hij steeds tijd voor ons zou kunnen vrijmaken (helaas heeft zich dat nog niet vertaald in de spreektijd tijdens de vergaderingen). Intussen zijn er ook vergaderingen gepland met de delegaties van Rusland en Nederland, en zullen we ook een gesprek hebben met de EU-commissaris van milieu die woensdag toekomt voor het ‘high level segment’.

Ook de vergaderingen van de Belgische delegatie die we elke ochtend kunnen volgen, zijn boeiend. De statements van de EU worden er doorgenomen en de vergaderingen van de voorgaande dagen worden er geëvalueerd. Als jongere is het niet makkelijk om onze stem te laten horen in zo’n grote structuren, maar het zijn de kleine overwinningen die ons gemotiveerd houden. Toen we bijvoorbeeld tijdens de vergadering met de Belgische delegatie de speech aan het doornemen waren die de EU-commissaris woensdag zal geven, stelde ik voor een bepaalde zin in de speech te wijzigen. Die suggestie werd meegenomen naar de EU-coordination-meeting en zal in de uiteindelijke speech gewijzigd worden.

Vrijdag zou hier een belangrijke dag worden. Op die dag zou de ‘chair’s summary’ uitkomen. Dit is een tekst die een weerslag moet zijn van de verschillende vergaderingen en die een consensus moet weergeven voor de ‘way forward’. Iedereen keek er naar uit, want deze tekst zal het uiteindelijke resultaat van deze CSD zijn. Plots kwam het bericht dat de tekst uitgesteld werd naar maandag. Verwarring alom. De reden is onduidelijk. Er wordt gezegd dat er geen consensus gevonden wordt over de thema’s mijnbouw en chemische stoffen. Eén van de controversiële punten in de mijnbouw (die wij als jongeren aangehaald hebben) is de link tussen grondstoffen en militaire conflicten. Andere zeggen dat de reden van het uitstel eerder binnen het thema transport te vinden is. Daar is immers een discussie aan de gang over de ‘biofuels’. Anyhow, de tekst komt dus pas maandag uit. Men zou verwachten dat dit ons een rustig weekend geeft. Niets was echter minder waar. De zaterdag werd opnieuw volgeprogrammeerd met allerlei vergaderingen. Als alles echter goed gaat, krijgen we zondag wel eens de tijd om NYC wat te verkennen.

En voor wie dacht dat hier enkel saaie diplomaten te vinden zijn, daarnet liep ik zelfs Michael Douglas tegen het lijf in het VN-gebouw (tegen het lijf lopen is misschien wat veel gezegd want hij was wel omringd door een stuk of zes securitymensen).

Op de website http://csdyouthcaucus.ning.com/ zijn verschillende statements en ook de chair’s summary terug te vinden. Dit is de website van de Youth Caucus binnen de CSD.