Onvoorstelbaar hoe snel een jaar voorbij vliegt. Exact een jaar terug zat ik, net als nu, op dit zelfde vliegtuig, boven dezelfde Atlantische Oceaan mijn eerste blogbericht te typen. Ik ben opnieuw op weg naar New York om er de Vlaamse jeugdraad te vertegenwoordigen tijdens de CSD (Commission on Sustainable Development van de Verenigde Naties).

Al sinds de conferentie van Rio in 1992 probeert deze commissie standpunten en beleidslijnen te ontwikkelen over tal van thema’s die rechtstreeks of onrechtstreeks met duurzame ontwikkeling te maken hebben. Dit gebeurt telkens in cycli van twee jaar waarbij per cyclus enkele centrale thema’s gedefinieerd worden. Terwijl we vorig jaar vooral probeerden ‘best practices’ op te lijsten, is het dit jaar de bedoeling om duidelijke beleidslijnen uit te stippelen voor de thema’s die tijdens deze cyclus centraal staan nl. transport, chemische stoffen, afvalstromen, mijnbouw en duurzame consumptie- en productiepatronen. Vorig jaar heb ik mij grotendeels op de laatste twee thema’s geconcentreerd en ik hoop dit dit jaar opnieuw te kunnen doen om de kleine successen die we toen geboekt hebben te kunnen verzilveren. Vooral ‘duurzame consumptie- en productiepatronen’ is een thema waar we het voorbije jaar ook binnen de Vlaamse jeugdraad aan gewerkt hebben. Specifiek over duurzame consumptie werd zelfs net voor deze CSD een formeel advies door de algemene vergadering van de Vlaamse jeugdraad goedgekeurd dat terug te vinden is via volgende link: http://www.vlaamsejeugdraad.be/advies/1108-duurzame-consumptie/.

Mijn MP3-speler speelt net het fantastische ‘the times they are a-changin’ van Bob Dylan. Een lied dat me meteen weer herinnert aan de relevantie van wat we op de CSD gaan doen. We worden geconfronteerd met een lange reeks uitdagingen gaande van een economisch en financieel systeem dat onder druk staat, tot  een steeds groter wordende mondiale kloof tussen arm en rijk, de aanhoudende klimaatcrisis, een groeiende wereldbevolking en een nakend tekort aan natuurlijke grondstoffen. Deze dingen lijken soms zo ver van ons bed, zo ongenaakbaar. Niets is minder waar.  Het is onze taak als jongeren om te tonen dat we ons niet zomaar neerleggen bij de zoveelste crisis, dat we willen meewerken aan oplossingen en dat we meer willen dan de zoveelste consensustekst. De Verenigde Naties geeft ons de kans om onze stem te laten horen. Het is dat ook onze opdracht om die kans zo optimaal mogelijk te benutten. Tijden veranderen inderdaad. Laat ons dan ook op een zo goed mogelijke manier met die veranderingen omgaan en laat ons vooral eindelijk eens leren uit de fouten van het verleden.

Er is momenteel een ‘draft negotiating text’. Op basis van deze tekst zullen onderhandelingen gevoerd worden over herformuleringen en over het al dan niet schrappen of toevoegen van paragrafen of woorden. Enkele weken terug vergaderden we al met de Europese jongerenvertegenwoordigers om onze standpunten te bepalen. Het worden ongetwijfeld weer twee intense weken die hopelijk ook tot duidelijke resultaten zullen leiden. Ik hou jullie op de hoogte.

PS: Het blijft altijd wel wat tegenstrijdig om te ijveren voor duurzame ontwikkeling in een stad waar Times Square zowat hét symbool moet zijn van ons huidig economisch bestel en waar je overal met overconsumptie geconfronteerd wordt.