September en oktober zijn traditioneel drukke maanden voor jeugdbewegingen, en dat is bij ons in de Sjim niet anders. Leidingsverdeling, planweekend, brieven en boekjes versturen, weekenplaatsen zoeken, een handvol site-updates, een dozijn takraden, tientallen opkuisdagen, honderden telefoontjes van en naar god-weet-wie, en duizenden huisbezoeken. Duust.

Maar dat deert allemaal niet, want september en oktober gaan al even traditioneel gepaard met een nog ongebreideld enthousiasme. Kampherinneringen vers in ’t geheugen, een fonkelnieuw team voor je tak, een vers jaarthema met huppeldansje, nieuwe leden én leiding, …

Toch klonk er wat gemor vorige week, bij de mededeling dat alle leiding zondag om 11u op ’t lokaal werd verwacht voor de Overgang (onze startactiviteit). Terwijl onze gasten pas om 14u binnendruppelen. De slimme Sjimmer weet echter dat dat geen overbodige luxe is. “Of anders toiletten kuisen” bleek in het verleden een doeltreffend middel tegen laatkomers, maar anders neem je best een flinke marge. Maar waar die drie uren echt voor dienden: we gingen sjorren.

De Sjimleiding ging sjorren! Wij worden hoogst zelden geroemd om onze sjorkwaliteiten, helaas. Slechts enkelen van ons hebben een echt scoutsverleden, vandaar. Geen glijbanen, uitkijktorens of triomfbogen dus, maar in ’t beste geval een paar driepikkels. Maar we zitten vol goede wil, en we doen ons best. Zondag waagden we ons aan vierpikkels, één voor elke tak.

De Overgang staat bekend als een chaotische activiteit. De helft van de middag gaat door met de hele groep, een 80-tal leden. Dat wordt al snel onoverzichtelijk voor ons, en veel te druk voor onze Sjimmers. Vorig jaar bedachten we echter een geniaal plan: we brengen elke tak onder in een gesjord “kamp”! Minder weglopers, meer overzicht, en meteen sfeer en groepsgevoel binnen de takken. Een beetje zoals de verschillende vakken in een voetbalstadion, eigenlijk.

De “overgang” zelf is altijd een beetje spannend. Onze takken zijn ingedeeld op fysieke én mentale leeftijd, toch een beetje op ’t gevoel dus. Halen we Kristof niet weg bij zijn vrienden? Zal Timmy niet te veel boel maken bij de Jonggivers? Soms levert het ontroerende taferelen op. Kristof werd op enthousiast gejuich onthaald bij de Givers, maar bij de Jonggivers was er iemand die hem zou missen. Ben kon niet zo vlot uit zijn vierpikkel ontsnappen, maar zodra de leiding de balken ophief, huppelde Ben zo snel als hij kon naar de Givers. En sloot Kristof geëmotioneerd in de armen… Voor zulke momenten leeft een Sjimleid(st)er!