De materiaalinventaris van de Sjim is erg onderhevig aan veranderingen, meer nog dan het leidingsbestand zelfs. Alcoholstiften en (werkende) balpennen verdwijnen sneller dan je ze kan aankopen, verkleedkleren scheuren, ballen worden over ’t muurtje gesjot. Dingen worden uit de kast gehaald maar zien hun plaatsje op het rek nimmer weer. En regelmatig duiken er mysterieuze voorwerpen op waarvan geen mens weet hoe ze in ons lokaal terechtgekomen zijn.  De zondagse werking eist zijn tol, maar het ingrijpendst is het kamp.

Het zomerkamp is eigenlijk een beetje een lange grote vergadering op verplaatsing. Bijgevolg sleuren we ook ons ganse materiaalkot mee. Ons materiaalkot, dat is vooral: verkleedkleren, knutselgerief, plooitafels en –banken, sjorbalken en –touw, spelmateriaal en snoezeldingen (typisch Sjim: ons verkleedkot is bijna twee keer zo groot als  ons materiaalkot).

Je kunt je wel inbeelden dat er na tien dagen kamp – denk: twee camionreizen, vier keer in-/uitladen, honderd toneeltjes en spelen – niet veel meer overblijft van een geordend materiaalsysteem. Terug in Gent heeft niemand nog de energie om alles weer keurig op te bergen, dus laten we alles gewoon vallen in ’t midden van ons lokaal. Dat ziet er ongeveer zo uit:

Iedereen gaat lekker naar huis voor een warm bad, en een maand of twee blijft alles zo liggen. Maar als de eerste activiteit nadert, wordt er toch een telkens een opkuisdag gepland. Een hele dag, jawel, vanaf 10 uur.

Eerst sleuren we alles naar buiten, op de koer. Daar zijn we een al een klein uurtje zoet mee (want om 10 uur zijn we uiteraard nog lang niet voltallig). En uur vol verrassingen: verloren gewaande slaapzakken, t-shirts en zelfs scoutshemden kennen een blij weerzien met hun eigenaars. Helaas ook minder fijne dingen: kapot spelmateriaal, beschimmelde handdoeken en kleren (want het regende de laatste dag), … Het resultaat: een koer vol bruikbare en kapotte dingen, alles door elkaar, en een leeg maar érg vuil lokaal.

Deel twee: vegen, schuren en dweilen van dat lokaal en ons stamlokaal. Daar heb ik me vooral mee beziggehouden. Het geeft wel voldoening: hele emmers zeepwater uitkiepen en even later een plas diepbruin water buitentrekken. Nefast voor de rug, maar wel goed voor buik- en armspieren, zo voelde ik daags nadien.

Ondertussen trachtte een hoopje anderen orde te scheppen in de chaos op de koer. Veel losse onbruikbare dingen waar niemand wat mee wist, maar andere dingen gingen snel: kapotte dingen op de hoop voor het containerpark, vuile verkleedkleren bij de hoop om te wassen, sjortouw bij sjortouw, ballen in de ballenbak, …

Zulke duidelijke categorieën kregen meteen een plaatsje in ons rek. Ons mooie, grote, nieuwe, zelfgemaakte, wandvullende rek. Het moet ons materiaalkot vervangen, dat veel te krap is en bijgevolg na één activiteit steeds verandert in een rommelkot. Ander en beter, en hoop doet leven.De eerste ordening ging vlot: alles wat we zelden nodig hebben bovenaan, knutselmateriaal op bereikbare hoogte.

Maar dan volgen de ondefinieerbare dingen. Houtlijm, is dat knutselmateriaal of doe-het-zelfgerief? Waarom staan er hier in godsnaam opeens twee grote, oude tandartsstoelen? Een handvol kartonnen zilveren muntjes, kunnen we dat nog gebruiken? Waar leg je een bundeltje kabelbinders? Veel getwijfel, veel verplaatsen.

Eén voorwerp leidde tot een geanimeerde discussie: onze brancard. Volgens de één heeft niemand het ooit gebruikt, anderen vonden het zonde, zo’n nuttig ding! Ook ik was verontwaardigd, ik herinner me al vele toneeltjes waarin hij is opgedoken. Denk ik. Na een spannende stemming werd nipt besloten om hem te houden. Gelukkig! Volgende zondag gebruiken we ‘m zeker, we zoeken wel een reden.

Nu hebben we een mooi, logisch en ordelijk gevuld rek, waar iedereen hopelijk alles in terugvindt én teruglegt. Voor even toch…  In juli moet ’t er toch allemaal weer uit.