Ik ben reeds een weekje terug in het koude Vlaanderen maar de onderhandelingen voor de Jongerenresolutie zitten er nog steeds niet op. Aanstaande dinsdag en donderdag staan er alweer twee ‘informals’ gepland; twee vergaderingen tijdens de welke lidstaten zeer intensief en direct hun standpunten over het internationaal jeugdbeleid kunnen verkondigen en verdedigen.

In totaal heb ik zo’n vier vergaderingen kunnen meemaken en tijdens alle vier heb ik het woord genomen om het Belgisch zeer ambitieuze standpunt te verdedigen; zo wilden we dat jeugdparticipatie op alle niveaus en tijdens alle stadia van de besluitvorming zou worden gegarandeerd, dat er niet aan de rechten van de jongeren op degelijk onderwijs, duurzame én deftige job een dak boven het hoofd etc, getornd zou worden en dat er meer inspanningen moesten komen om jongeren wereldwijd beter te positioneren op de arbeidersmarkt.

Punten die door verscheidene landen toegejuicht werden en door anderen dan weer veel te ambitieus en te ‘direct’ of  te ‘bindend’ gezien werden…

Spijtig genoeg zal ik de laatste onderhandelingsfase dus slechts van op afstand mee kunnen volgen en enkel via mail de laatste input verstrekken, maar de basis voor een deftig akkoord was in ieder geval zeker en vast al gelegd en ik heb het volste vertrouwen dat het slotdocument dan ook (naar VN-normen) aardig ambitieus zal zijn, van zodra ik het in mijn bezit het zal ik het hier zeker nog posten!

Maar eens terug in België mis ik eigenlijk niet alleen de laatste onderhandelingen maar vooral het hele gebeuren dat rondom deze onderhandelingen heen plaatsvond: de gesprekken met allerlei diplomaten, UN officials experts om Youth zo hoog mogelijk op de politieke agenda te krijgen, de momenten samen met de andere 25 hyper energieke en creatieve jongerenvertegenwoordigers weze het om tezamen te lobbyen voor een sterke youth resolutie of om New York samen te gaan verkennen in de weekends. Deze momenten zorgden er echt voor dat mijn reis naar New York een unieke is geweest, ééntje om in te kaderen zou je haast kunnen zeggen.

Een fantastische tijd heb ik er opzitten, for sure, maar nu komt het meest lastige van allemaal: alle jongerenvertegenwoordigers zijn ondertussen weer (alleen) in eigen land en moeten er nu voor zorgen dat deze afspraken, akkoorden en beloftes gemaakt op het hoogste niveau ook op de nationale en lokale niveaus zullen worden nageleefd en nagestreefd.

Tijdens het grootse Klets! evenement afgelopen zaterdag in Antwerpen konden we zien dat andere jongeren (en Vlaamse politici?) ook zéér te vinden zijn voor de reeds bereikte resultaten in New York. Nu nog de beleidsmakers zo ver krijgen om ook op lange termijn deze ideeën te blijven ondersteunen en om te zetten naar duurzaam beleid.

Joren Selleslaghs